-
Javanese_2_Biography_of_the_Prophet, page : 238
Minangka bagean saka rampasan perang Al-Abbas wis dibuwang rong puluh emas, mula dheweke ngelingake marang Nabi (salla Allahu alihi wa sallam) wong-wong sing ngandhani supaya nggunakake minangka tebusan. Nalika Nabi (salla Allahu alihi wa sallam) midhanget iki, dheweke mangsuli, "Allah wis njupuk iki saka kowe lan diparingake marang kita." Al-Abbas meksa, "Aku ora duwe dhuwit!" ing kono Nabi (salla Allahu alihi wa sallam) takon, "Endi dhuwit sing sampeyan tinggalake karo Ummu Fadl, putrine Harith nalika sampeyan lunga saka Mekah?"
Al-Abbas kaget banget lan ngucap, "Ora ana kajaba Umm Fadl sing ngerti babagan iki!" mula Al-Abbas nebus awake dhewe, ponakane, lan Utbah.
$ BAB 64 PULANGAN KORAYSH MECCA
Wong pisanan sing tekan Mekah kanthi kabar kekalahan Koraysh yaiku Al Haysuman, putrane Abdullah Al Khuzai, sing nguciwani kasunyatan manawa akeh pimpinane sing gugur ing perang Badar.
Ing tendha gedhe Zamzam, para Abu Rafi sing ngowahi, tilas abdi Al-Abbas sing dibebasake dening Nabi (salla Allahu alihi wa sallam) lan garwane Al-Abbas, Umm Fadl lungguh ngencengake panah. Kalorone seneng banget ngrungokake kabar kemenangan Nabi, nanging dheweke nganggep luwih wicaksana kanggo nahan rasa senenge.
Nalika ngasah panah, Abu Lahab, sing durung melu pertemuan kasebut, nanging ngutus Al-As menyang panggonane, mlebu. Praupane katon ireng kaya gludhug nalika lungguh ing sisih mburi tendha karo bali menyang Abu Rafi.
Ora let suwe, Abu Lahab krungu sawetara wong liya ing kémah sing ujar, "Abu Sufyan, putrané Al Harith wis bali," banjur ndeleng, ndeleng ponakané banjur nyeluk. Ana wong cilik sing padha ngubengi wong loro kasebut, nalika Abu Sufyan matur marang pamane, "Kasunyatane yaiku yen Koraysh nemoni mungsuh kita lan nuli mundur. Umat Islam nggawe kita mlayu nggawa tahanan kaya sing dikepengini, aku ora bisa nyalahke para suku kita amarga ora diadhepi mung wong-wong mau, nanging wong lanang nganggo jubah putih nunggang jaran piebald, sing ana ing antarane swarga lan bumi. Dheweke ora nguciwani apa-apa lan ora ana sing duwe kesempatan. "
Nalika Ummu Fadl lan Abu Rafi krungu kabar babagan wong lanang sing lagi nunggang putih antarane swarga lan bumi, dheweke ora bisa nahan rasa seneng maneh lan Abu Rafi nguwuh supaya kabeh wong bisa ngrungokake, "Dheweke kabeh malaekat!"
@PATUT ABU LAHAB
Kebakaran Abu Rafi luwih saka sing ditanggung Abu Lahab, kanthi nesu murka dheweke meksa Abu Rafi, sing ringkih, menyang lemah lan disabetake bola-bali. Ummu Fadl nyekel cagak tenda sing ana ing sacedhake lan kabeh dheweke bisa nggepuk sirahe ipar mau karo nangis. "Apa sampeyan mikir bisa nyiksa dheweke amarga Al-Abbas ora ana!" Dheweke lara banget nganti sirahe dibukak lan dibuwang bagean tengkorak. Tatu kasebut ora bisa diobati maneh, dadi septik lan racun kasebut nyebar kanthi cepet ing saindhenging awak sing njeblug dadi pustula terbuka sing nyebabake dheweke mati sajrone seminggu.
Nalika seda, kulawargane, wedi yen kena penyakit - amarga wedi yen wabah kasebut lan kondisine mirip - ragu-ragu ngubur dheweke lan dheweke nuli layon bosok bosok ing omah suwene rong telung wengi.
Mung nalika ana wong sing menegur dheweke kanthi keras, "Ngisin-isini, sampeyan kudu isin yen
Al-Abbas kaget banget lan ngucap, "Ora ana kajaba Umm Fadl sing ngerti babagan iki!" mula Al-Abbas nebus awake dhewe, ponakane, lan Utbah.
$ BAB 64 PULANGAN KORAYSH MECCA
Wong pisanan sing tekan Mekah kanthi kabar kekalahan Koraysh yaiku Al Haysuman, putrane Abdullah Al Khuzai, sing nguciwani kasunyatan manawa akeh pimpinane sing gugur ing perang Badar.
Ing tendha gedhe Zamzam, para Abu Rafi sing ngowahi, tilas abdi Al-Abbas sing dibebasake dening Nabi (salla Allahu alihi wa sallam) lan garwane Al-Abbas, Umm Fadl lungguh ngencengake panah. Kalorone seneng banget ngrungokake kabar kemenangan Nabi, nanging dheweke nganggep luwih wicaksana kanggo nahan rasa senenge.
Nalika ngasah panah, Abu Lahab, sing durung melu pertemuan kasebut, nanging ngutus Al-As menyang panggonane, mlebu. Praupane katon ireng kaya gludhug nalika lungguh ing sisih mburi tendha karo bali menyang Abu Rafi.
Ora let suwe, Abu Lahab krungu sawetara wong liya ing kémah sing ujar, "Abu Sufyan, putrané Al Harith wis bali," banjur ndeleng, ndeleng ponakané banjur nyeluk. Ana wong cilik sing padha ngubengi wong loro kasebut, nalika Abu Sufyan matur marang pamane, "Kasunyatane yaiku yen Koraysh nemoni mungsuh kita lan nuli mundur. Umat Islam nggawe kita mlayu nggawa tahanan kaya sing dikepengini, aku ora bisa nyalahke para suku kita amarga ora diadhepi mung wong-wong mau, nanging wong lanang nganggo jubah putih nunggang jaran piebald, sing ana ing antarane swarga lan bumi. Dheweke ora nguciwani apa-apa lan ora ana sing duwe kesempatan. "
Nalika Ummu Fadl lan Abu Rafi krungu kabar babagan wong lanang sing lagi nunggang putih antarane swarga lan bumi, dheweke ora bisa nahan rasa seneng maneh lan Abu Rafi nguwuh supaya kabeh wong bisa ngrungokake, "Dheweke kabeh malaekat!"
@PATUT ABU LAHAB
Kebakaran Abu Rafi luwih saka sing ditanggung Abu Lahab, kanthi nesu murka dheweke meksa Abu Rafi, sing ringkih, menyang lemah lan disabetake bola-bali. Ummu Fadl nyekel cagak tenda sing ana ing sacedhake lan kabeh dheweke bisa nggepuk sirahe ipar mau karo nangis. "Apa sampeyan mikir bisa nyiksa dheweke amarga Al-Abbas ora ana!" Dheweke lara banget nganti sirahe dibukak lan dibuwang bagean tengkorak. Tatu kasebut ora bisa diobati maneh, dadi septik lan racun kasebut nyebar kanthi cepet ing saindhenging awak sing njeblug dadi pustula terbuka sing nyebabake dheweke mati sajrone seminggu.
Nalika seda, kulawargane, wedi yen kena penyakit - amarga wedi yen wabah kasebut lan kondisine mirip - ragu-ragu ngubur dheweke lan dheweke nuli layon bosok bosok ing omah suwene rong telung wengi.
Mung nalika ana wong sing menegur dheweke kanthi keras, "Ngisin-isini, sampeyan kudu isin yen