-
Latin_Biography-of-Prophet-Muhammad-Shefa, page : 120
versu, quod Mosis dejectio in aquam vertit instrumentalem in salutem.
Haec provocatio Alcorani Arabici unica est et incomparabilis. Hoc est quia primo, satis constat prophetae revelatum esse, et ipse qui tradidit.
Secundo, propheta provocavit Arabes, qui inhabiles erant ad provocationem respondendi. Isti Arabes in scientia eloquentiae Arabicae et artis rhetoricae non minus quam mirabiles sciverunt Alcoranum. Cum homo, qui in arte linguae Arabicae non erat peritus, Alcoranum per impossibilitatem magistrorum linguae Arabicae miraculum fuisse cognoscebat, ut provocationi responderet ac affirmaret nullam humanam eloquentiam imitari posse.
Multis aspectibus animum induximus, volumina inscribi posse depingentes tantum partem beneficiorum eius, unaquaeque phrasis multos sensuum gradus et cognitionis redundantiam continet. Etiam prolixae narrationes de generationibus prioribus et nationibus in se invicem conveniunt, signum sunt unum ad cogitandum in verborum coagmentatione, de eius praesentatione, et quomodo variae eius rationes in trutina componantur, sicut in historia Iosephi prophetae reperiuntur. . Multae harum fabularum in diversis Alcorani capitulis occurrunt, phrasis tamen tantum variat ut historia lucem prorsus novam induat, quae partem pulchritudinis suae attingit. Nunquam a assiduitate eius aversatur, nec auditum etiam atque etiam fastidit.
Miracula compositio et stilus Alcorani
Compositio ac singularis stylus Alcorani Arabici est alius vultus impotentiae hominum ad imitandum. Revelatio stylum Arabicum valde diversum a consuetudine Arabici adhibita, ne dicam excultas modos compositionis, prosa et poetica Arabum. Divisiones versuum reperiuntur et finiuntur, cum verba ad sequentia texuntur, haec ornatus nec ante nec post missionem fuit, nec quisquam fuit, nec quicquam simile potest unquam producere.
Quod cum Arabes audissent recitationem eius, obstupefacti sunt, et mens eorum dereliquit et ei dediderunt. Simpliciter, nunquam audierant quicquam tam cogente in qualibet forma arabica, vel in prosa, versu, prosa, vel poemate.
Waleed, filius Mughirae, subtiliores poeseos Arabicae valde gnarus erat. Prophetam pluries audiverat loqui, et rhetorice familiare erat, sed forte quadam die audiret recitationem Alcorani per Prophetam, qui persuaserat sibi non esse, nec hominis esse verba.
Abu Jahl, primus hostis Prophetae recitationem etiam audivit et ad Waleed profectus est ut crederet Prophetam, unde Waleed dixit, "Per Allah! Nemo vestrum magis poesis peritior est quam ego, oratio eius non potest esse. cum Alcorano comparatur!
Nundinae, ut ante dixi, occasiones optime frequentatae sunt et fabulam narramus quomodo in tempore adito Koraysh nundinarum annui multi infideles curaverunt de effectu, quem Alcorani recitatio in suis animadversionibus haberet. Hoc animo infideles ad consentiendum dicto usui essent omnes contra Prophetam, ac per hoc ejusdem vocis essent. Waleed inter praesentes contioni erat et cum suggerebatur dicunt "hariscus est" Waleed dixit "Per Allah, non est haruspicem! Ille nec mussat nec in prosa rithima loquitur. Alius auctor est quod dicunt; " Insanus est, et jinn possidetur." Waleed ait, "Neque furit, nec habet jinn, nec strangulat, nec insusurrat in voce." Tum suggesserunt, "Poeta est". cui Waleed respondit, "Hoc non est ita, scimus poeticam in omnibus suis formis et ornatu, non esse poetam." Tunc proposuerunt dicentes, "Maleficus est", iterum Waleed dixit, "Non est magus; nec flatus, nec nodi.” Frustra clamabant, “Quid ergo dicemus!” Dixit eis Waleed, “Falsum est quod
Haec provocatio Alcorani Arabici unica est et incomparabilis. Hoc est quia primo, satis constat prophetae revelatum esse, et ipse qui tradidit.
Secundo, propheta provocavit Arabes, qui inhabiles erant ad provocationem respondendi. Isti Arabes in scientia eloquentiae Arabicae et artis rhetoricae non minus quam mirabiles sciverunt Alcoranum. Cum homo, qui in arte linguae Arabicae non erat peritus, Alcoranum per impossibilitatem magistrorum linguae Arabicae miraculum fuisse cognoscebat, ut provocationi responderet ac affirmaret nullam humanam eloquentiam imitari posse.
Multis aspectibus animum induximus, volumina inscribi posse depingentes tantum partem beneficiorum eius, unaquaeque phrasis multos sensuum gradus et cognitionis redundantiam continet. Etiam prolixae narrationes de generationibus prioribus et nationibus in se invicem conveniunt, signum sunt unum ad cogitandum in verborum coagmentatione, de eius praesentatione, et quomodo variae eius rationes in trutina componantur, sicut in historia Iosephi prophetae reperiuntur. . Multae harum fabularum in diversis Alcorani capitulis occurrunt, phrasis tamen tantum variat ut historia lucem prorsus novam induat, quae partem pulchritudinis suae attingit. Nunquam a assiduitate eius aversatur, nec auditum etiam atque etiam fastidit.
Miracula compositio et stilus Alcorani
Compositio ac singularis stylus Alcorani Arabici est alius vultus impotentiae hominum ad imitandum. Revelatio stylum Arabicum valde diversum a consuetudine Arabici adhibita, ne dicam excultas modos compositionis, prosa et poetica Arabum. Divisiones versuum reperiuntur et finiuntur, cum verba ad sequentia texuntur, haec ornatus nec ante nec post missionem fuit, nec quisquam fuit, nec quicquam simile potest unquam producere.
Quod cum Arabes audissent recitationem eius, obstupefacti sunt, et mens eorum dereliquit et ei dediderunt. Simpliciter, nunquam audierant quicquam tam cogente in qualibet forma arabica, vel in prosa, versu, prosa, vel poemate.
Waleed, filius Mughirae, subtiliores poeseos Arabicae valde gnarus erat. Prophetam pluries audiverat loqui, et rhetorice familiare erat, sed forte quadam die audiret recitationem Alcorani per Prophetam, qui persuaserat sibi non esse, nec hominis esse verba.
Abu Jahl, primus hostis Prophetae recitationem etiam audivit et ad Waleed profectus est ut crederet Prophetam, unde Waleed dixit, "Per Allah! Nemo vestrum magis poesis peritior est quam ego, oratio eius non potest esse. cum Alcorano comparatur!
Nundinae, ut ante dixi, occasiones optime frequentatae sunt et fabulam narramus quomodo in tempore adito Koraysh nundinarum annui multi infideles curaverunt de effectu, quem Alcorani recitatio in suis animadversionibus haberet. Hoc animo infideles ad consentiendum dicto usui essent omnes contra Prophetam, ac per hoc ejusdem vocis essent. Waleed inter praesentes contioni erat et cum suggerebatur dicunt "hariscus est" Waleed dixit "Per Allah, non est haruspicem! Ille nec mussat nec in prosa rithima loquitur. Alius auctor est quod dicunt; " Insanus est, et jinn possidetur." Waleed ait, "Neque furit, nec habet jinn, nec strangulat, nec insusurrat in voce." Tum suggesserunt, "Poeta est". cui Waleed respondit, "Hoc non est ita, scimus poeticam in omnibus suis formis et ornatu, non esse poetam." Tunc proposuerunt dicentes, "Maleficus est", iterum Waleed dixit, "Non est magus; nec flatus, nec nodi.” Frustra clamabant, “Quid ergo dicemus!” Dixit eis Waleed, “Falsum est quod